آمدم تا دل خود،محضر دلبر ببرم
من ز دکّان لبت، شربت و شِکّر ببرم
تو که زیبایی و رعنایی و محبوب جهانی
من چه دانم که از این حادثه جان در ببرم
مده آزارم من گرفتارم
گوشه ای از سر زلف تو...حبیبم
نازنین یارم چه غمی دارم...؟
تا که عشق تو مرا داده نصیبم
گفته ام تا که نسیم بیهُده خواهش نکند
زلف افشان تو را بی خبری باد نوازش نکند
موی گُل بوی تو چون شام سیه خوب تر است
تاب گیسوی تو را دست خزان مِش نکند
مده آزارم من گرفتارم
گوشه ای از سر زلف تو...حبیبم
نازنین یارم چه غمی دارم...؟
تا که عشق تو مرا داده نصیبم
من دلی دارم و دل در بر دلدار خوش است
گل لبخند به سیمای خریدار خوش است
ساقی میکده را گفته ام ای کهنه طبیبم
جامی از سرخی آن لعل لب یار خوش است
مده آزارم من گرفتارم
گوشه ای از سر زلف تو...حبیبم
نازنین یارم چه غمی دارم...؟
تا که عشق تو مرا داده نصیبم
