پریشانی عشق

عاشقی بر من پریشانت کنم کم عمارت کن که ویرانت کنم گر دو صد خانه کنی زنبوروار چون مگس بی‌خان و بی‌مانت کنم تو بر آنک خلق را حیران کنی من بر آنک مست و حیرانت کنم گر که قافی تو را چون آسیا آرم اندر چرخ و گردانت کنم ور تو افلاطون و لقمانی به علم من به یک دیدار نادانت کنم بر سر گنجی چو ماری خفته‌ای من چو مار خسته پیچانت کنم چند می باشی اسیر این و آن— گر برون آیی از این آنت کنم ای صدف چون آمدی در بحر ما— چون صدف‌ها گوهرافشانت کنم