پر بسته

نه کسی آید به برم ، نه ز کس باشد خبرم ، به خدا هر جا گذرم ، تو جلوه گری
سوی تو آورده دلم ، به بلا خو کرده دلم ، ز غمت پرورده دلم ، ای رشک پری
به خدا دلخواه منی ، به شب من ماه منی ، ز چه رو جانکاه منی ، صبرم ببری
تو مرو از محفل من ، دل من شد قاتل من ، تو مجو از این دل من ، دیوانه تری
چون برق بلایی ، در خرمن مایی ، به بلا کشی ام چو بیایی
از آفت جانم ، دوری نتوانم ، تو بگو تو بگو چه بلایی
چون برق بلایی ، در خرمن مایی ، به بلا کشی ام چو بیایی
از آفت جانم ، دوری نتوانم ، تو بگو تو بگو چه بلایی
نقش رخت نرود نفسی از یادم
از چه به گوش دلت نرسد فریادم
چو برای تو زنده منم ، به هوای تو زنده منم
تا کی عاشق زار بلاکش تو ، بسوزد از غم عشق و از آتش تو
دردا دل به تو بستم و غافل از این ، که آتشین بود این عشق سرکش تو
خونم را میریزی ، تو با رقیب من آمیزی ، ز من چو بخت من بگریزی ، ز آه من نمیپرهیزی
ماه منی ، تو آرزوی دلخواه منی ، اگرچه عشق جانکاه منی ، جدا ز من کجایی
گر نفسی ، به درد بی کرانم برسی ، نمی دهی دل خود به کسی ، اگر چه بی وفایی