من از عشق تو پا گرفته اُمیدم٫پس هرچی که دارم برای تو میدم٫بهت پیله کردم که با تـو یکی‌شم٫یا میمیرم اینجا یا پروانه میشم.
اگر خوب اگر بد٫تو هر روز و هر شب٫با این درد مُمتد٫تو احساس من باش.
اگر خون اگر اشک٫اگر جون اگر مرگ٫مثل خون
تو هر رگ٫تو میراث من باش
ایران خانوم حالم مثلت در همه٫ولی اینکه هستی برام مرهمه٫یه روزی دوباره بهار میشه چون٫تو این خاک پُر از لاله و مریمه. تا وقتی که سایَت برای من از٫تمام تن از ریشه تا برگمه٫تا وقتی که باشی منم زنده‌اَم٫نبودت مساویه با مرگمه
میبندم با خاکت من عهدی الان٫که هیچوقت نترسم از اهریمنان٫که با ماست خُداوند ایران زمین٫که دل گرمه قلبم به هم میهنان.
فقط وقتی مُردم ازت میبُرَم٫به این روح زخمی قسم میخورم٫که تا آخرین قطره امضا کنم٫من این سرزمینو با خونِ خودم.
(ایران خانوم حالم مثلت در همه٫ولی اینکه هستی برام مرهمه٫یه روزی دوباره بهار میشه چون٫تو این خاک پُر از لاله و مریمه. تا وقتی که سایَت برای من از٫تمام تن از ریشه تا برگمه٫تا وقتی که باشی منم زنده‌اَم٫نبودت مساویه با مرگمه.)
از تمدن 2500 ساله ی پارس٫از خزر تا خلیج همیشگی فارس٫و ایرانی که تا ابد برای ماست…
وطن هویته٫و تن٫برای حفظ هویت!
