آمده ای که راز من بر همگان بیان کنی
و آن شه بی نشانه را جلوه دهی نشان کنی
دوش خیال مست تو آمد و جام بر کفش
گفتم می نمیخورم گفت مکن زیان کنی
گفتم ترسم ار خورم شرم بپرد از سرم
دست برم به جعد تو باز ز من کران کنی
گنج دل زمین منم سر چه نهی تو بر زمین
قبله ی آسمان منم رو چه به آسمان کنی
کج بنشین و راست گو راست بود سزا بود
جان و روان تو منم سوی دگر روان کنی
