هیچ

به هیچ می نگرم پوچ را میگیرم گلِ من، در کَفَنَم ! به همان تخته ی خالی همه ی تکلیفم به همان هیچ کجا در راهم هیچ کس ،همراهم هیچ هدف ،مقصودم اُفُقَم یک خلأ است دوستت دارم که نیستی ! تو هَم آخر ،هیچی ! عَجَبا با هیچ در سخنم این خدایم پس کجاست؟ من ندانم ،هیچ هست؟ یا من ندانم ،هیچم ! به نانی زنده ام عاقبت هم ،نفسی است که فقط ،آلودم آخرت هم ،قفسی است که درش ،کوبیدم مرگ من هم، نفسی است که به عشقش ،بودم پوچ را میگیرم گل من، در کَفَنَم !