قفس بس

کنج یک خونه ی سرد، که پرِ تنهاییه منم اون قناریم، که صداش طلاییه نمیدونم چی میگه، ناله هاش کجاییه بندی زمین که نیست، قاصد رهاییه وقتی که تمام دنیا قفسه، فکر آزادی فقط مقدسه وقتی که تمام دنیا قفسه، فکر آزادی فقط مقدسه نفس، نفس، قفس بس نفس، نفس، قفس بس نفس، نفس، قفس بس نفس، نفس، قفس بس خیلی وقته ناخوشه، خوشیامو میکُشه پَرِ زردش خونیه، که صداش زندونیه میگه حیفه بی خودی، قفس خودت شدی چون که من عجالتاً، دورم از عطر وطن (وقتی که تمام دنیا قفسه، فکر آزادی فقط مقدسه) نفس، نفس، قفس بس نفس، نفس، قفس بس نفس، نفس، قفس بس نفس، نفس (قفس بس) میگه تا رها شدن، مثِ من پَرپَر بزن واسه هر وحشت زده، عادت قفس بده هر پرنده میتونه، قفسی بسوزونه وقتی ترکه میخوری، تو از آزادی پری نفس، نفس، قفس بس نفس، نفس، قفس بس نفس، نفس، قفس بس نفس، نفس، قفس بس