تاوان

پر از خواب های بی تعبیر،
پر از احساس دلشوره
چرا پنهون کنیم از هم،
اجاق عشقمون کوره
چرا پنهون کنیم از هم،
که چِشمامون بهم میگه
منو تو هر دومون
مردیم، توی دنیای همدیگه
نه راهی ، واسه برگشتن،
نه راهی ، پیش رومونه
نگاه کن ،مرز خوشبختی
چقدر دوره، ازین خونه
منو تو تا همین جاشم،
ازین احساس،  پشیمونیم
برای هر دومون  سخته،
میدونم که نمی تونیم
منو تو هر دو درگیرِ،
همون رویای دیروزیم
چقدر بیهوده میسازیم،
چقدر بیهوده میسوزیم
یه عمر با همیم ،اما،
از عشق ،چیزی نفهمیدیم
داریم تاوان این عشقو،
فقط با غصه پس میدیم
نه راهی، واسه برگشتن،
نه راهی، پیش رومونه
نگاه کن مرز خوشبختی،
چقدر دوره ،ازاین خونه
منو تو ،تا همین جاشم
ازین احساس، پَشیمونیم
،برای هر دومون  سخته
میدونم که نمی تونیم