تو نیاز آخرینی واسه پا گرفتن من
تو یه احتیاج مبرم واسه نفس کشیدن
من پر از دلهره ام اما تو یه آرامش محظی
یا یه تک درخت بیدی که تو خاطرم میلرزی
تو سوار اسب عشقی من یه عابر پیاده
که واسه اون دیگه حتی یه قدم خیلی زیاده
من یه فانوس شکسته تو خودت قبله نوری
یه روزی با همو حالا تو ازم این همه دوری
رو قبار سرد آیینه مینویسم که میایی
آخه با حس لطیفم مهربون و آشناییم
پیش چشمای تو بستم طاق نصرت ترانه
حالا پیچیده رو جسمم بی تو پیچک بهانه
