قمری ای مسافر همیشگی
همدم روزای خوب سادگی
پر تو یه سایبون بود واسه من
تو جهنم بزرگ زندگی
ای صمیمی تر آسمون و باد
تو چرا اسم منو بردی ز یاد
باز داره صدای خوندنت میاد
قفس تنگ دلم تو رو میخواد
تویی که نقش امیدو، توی چشم من میکاشتی
تویی که عطر تنت رو، روی شاخه ها میذاشتی
قمری ای مسافر همیشگی
مرده اون روزای خوب سادگی
حالا که به شهر قلبم نمیای
واسه من راهی نداره زندگی
واسه من راهی نداره زندگی
حالا این منم که بی تو
پر پروازم شکسته
پر پروازم شکسته
قمری ای مسافر همیشگی
مرده اون روزای خوب سادگی
حالا که به شهر قلبم نمیای
واسه من راهی نداره زندگی
حالا این منم که بی تو
پر پروازم شکسته
پر پروازم شکسته
