خسته ام، غمگینم، گریه تر از غم هستم
برف می بارد و من توی جهنّم هست
اوّل اسم کسی یخ زده بر روی لبم
برف می بارد و دنیام سیاه است، شبم
نامه هایی که ندادم به خودم، در دستم
برف می بارد و عمری ست زمستان هستم
دردها دارم و شاید که به درمان نرسد
شب بلند است و قرار است به پایان نرسد
بعد تو گم شدم از خانه و دنیا گم شد
رود سرگشته شدم، ساحل دریا گم شد
بعد تو شیشه ی مشروب بغل کرد مرا
تا سحر یک سره نوشید کسی تا گم شد
اشک من سیل شد و شُست جهان را شب و روز
بویت از خاطره ی خانه نمی رفت هنوز
در سرم گریه ی دلتنگ ترین آدم بود
قرص می خوردم و بدجور تو را یادم بود
خسته ام، غمگینم، گریه تر از دیروزم
خانه سرد است و من از شدّت تب می سوزم
برف می بارد و شب راه خودش را بلد است
هرچه انکار کنم آخر این قصّه بد است
