صداتو کم دارم

مثِ سربازی که تو جنگ
دلش تَنگه واسه خونه
مث تنهایی مردی
که توی کوچه می خونه
شبیهِ حالِ یه مادر
سرِ بالینِ فرزندش
دُرُست مثلِ یه زندونی
شبِ اعدامِ هم‌بندش
«چقدر حالم پریشونه
تو نیستی یخ زده دستام
چقدر صِداتو کم دارم
چقدر دلواپسِ فَردام»
مثِ پرستویی زخمی
که جا مونده توی غربت
پُر از تنهایی و بغضه
پُر از دلتنگی و وحشت
قَدِ اندوهِ یاسی که
داره می‌خشکه از ریشه
شبیهِ حسِ یه شاعر
که شعراش توی آتیشه
«چقدر حالم پریشونه
تو نیستی یخ زده دستام
چقدر صداتو کم دارم
چقدر دلواپسِ فردام»