کافه

یه کافه میشناسم همین حوالی یه فنجون قهوه یه صندلی خالی با یه پنجره بزرگ روبه بی خیالی همون منظره ای که دوستش داری یه خیابون بارون زده زیر ابرای تیره عابری چتر به دست که تنهایی میره کجایی کجایی عزیزم کجایی شهرُ بارون زدِ پس کی میایی کجایی کجایی عزیزم کجایی مثل گریه هام چه بی صدایی هنوز اونجام که چترتُ سپردی دستم گفتی رفتنای بارونی رو دوست دارم رفتی و بارون بند نیومد چاله های قلبم پرشداز درد رفتی و هنوز اینجا منتظرم باهمون چتری که سپردی دستم کجایی کجایی عزیزم کجایی شهرُ بارون زدِ پس کی میایی کجایی کجایی عزیزم کجایی مثل گریه هام چه بی صدایی