سیمین بری

سیمین بری گل پیکری آری از ماه و گل زیباتری آری همچون پری افسونگری آری دیوانهٔ رویت منم چه خواهی دگر ازمن سرگشتهٔ کویت منم نداری خبر از من هرشب که مه برآسمان گردد عیان دامن کشان گویم به او راز نهان که با من چه ها کردی به جانم جفا کردی هم جان و هم جانانه ای اما در دلبری افسانه ای اما اما ز من بیگانه ای اما آزرده ام خواهی چرا تو ای نو گل زیبا افسرده ام خواهی چرا تو ای آفت دلها عاشق کشی شوخی فسون کاری شیرین لبی اما دل آزاری با ما سر جور و جفا داری میسوزم از هجران تو نترسی زِ آه من در خرمن و دامان تو چه باشد گناه من دارم ز تو نامهربان شوقی به دل شوری به جان میسوزم از سوز نهان زجانم چه میخواهی نگاهی به من گاهی یارب برس امشب به فریادم بستان ازآن نامهربان دادم بیداد او برکنده بنیادم گو ماه من از آسمان دمی چهره بنماید تا شاهد امید من ز رُخ پرده بگشاید