میناب

گم شدن خنده ها میان این همه دود
تو مدرسه ای که پر از شوق زندگی بود
کی فکرشو میکرد یه روز ساده
آخرین خاطره این بچه باشه
مادرا چشم به راه بچشونن
توخیالشون دارن لالایی میخونن
انگار خبر ندارن که نیست دیگه
چشم به راه خیره به مدرسه میمونن
مدادا هنوز رو میز جامونده
اسم بچه ها رو دفترا مونده
کی فکرشو میکرد یه لحظه بعدش
اون چهره معصوم دیگه نمیخنده
دریا می غرد به حرمت روز خروش
هیچکس نبرد یاد این ناله هارو از هوش
آب این تنگه گره خورده با اشک یتیم
قدرت یعنی همین
ایستادگی مقابل بیم
خوشا به حال تنگه
جایی که نبض دریاست
دنیا خیره به این راه باریک و تنهاست
اینجا قدرت در سکوت موجها جاریست
حفاظت از اینجا اقتدار ایرانی
مدادا هنوز رو میز جامونده
اسم بچه ها تودفترا مونده
کی فکرشو میکرد یه لحظه بعدش
اون چهره معصوم دیگه نمی خنده