یه سایه پشت پنجره س ، هر شب که بارونه
مردی که قصه شو فقط گیتار می دونه
تا صبح ساز دستشه و آواز می خونه
تو سوز آوازش ، هزاران درد پنهونه
شاید مسافر یه قطاره که صبح زود
اومده به ایستگاه و قطارش نیومده
شاید قرار بوده دوتایی برن سفر
اما رسید و دیده که یارش نیومده
میگن یه روز بارونی از راه میرسه
زخمی تر از کسی که به قلب خطر زده
زخماش یکی یکی به تنش خار می شدن
مثل یه کاکتوس که صحرا دراومده
آقای کاکتوس ازاون روزهای تلخ
شاید هزار زخم نگفته ست رو تنش
اما هنوز می گذره و ساده و صبور
لبخند می زنه به همه ، حتی دشمنش
آقای کاکتوس یه اسم اضافه نیست
اسم یه گلفروشی ،بِرَند یه کافه نیست
تنها تر از اونه که به فردا نگاه کنه
اصلا شبیه اون که خیالی ببافه نیست
درگیر روزگار خودش ، خسته از جهان
کابوس هر شبی که به پایان نمی رسه
نه آدم بدیه که مردم ازش بگن
نه قهرمان قصه ی غمگین هیچ کسه
«آقای کاکتوس قصه‌ی آدمیه که زخماشو هیچ‌وقت جار نمی‌زنه. آدمی که شاید توی نگاه اول پر از خار به نظر بیاد، اما واقعیت اینه که اون خارها حاصل زخم‌های زندگیه؛ زخم‌هایی که کم‌کم به بخشی از وجودش تبدیل شدن.
این ترانه درباره‌ی خیلی ماهاست؛ درباره‌ی آدم‌هایی که به خاطر اشتباهات، قضاوت‌ها یا تنهایی‌هاشون برچسب خوردن. درباره‌ی اونایی که توی تاریکی شب ساز می‌زنن و قصه‌هاشونو به سکوت می‌سپارن. آدمایی که شاید شبیه قهرمان‌ها نیستن، اما قهرمان واقعی صبوری و ادامه دادن زندگی‌ان.
«آقای کاکتوس» یک اسم نمادینه؛ نماد همه‌ی اونایی که با تمام زخماشون هنوز می‌خندن، هنوز می‌بخشن، هنوز ادامه می‌دن. این آهنگ تقدیم میشه به همه‌ی کسانی که توی طوفان زندگی تنها موندن، ولی هنوز ایستادن.»
امیدوارم شنیدن این آهنگ باعث بشه همه‌مون یک لحظه مکث کنیم ؛ قبل از اینکه به کسی برچسبی بچسبونیم
