نماز شام غریبان چوگریه آغازم
به مویه های غریبانه قصه پردازم
به یاد یار و دیار آنچنان بگریم زار
که از جهان ره و رسم سفر براندازم
نماز شام غریبان چوگریه آغازم
به مویه های غریبانه قصه پردازم
هوای منزل یار آب زندگانی ماست
صبا بیار نسیمی زخاک شیرازم
خدای را مددی ای رفیق ره تا من
به کوی میکده دیگر علم برافرازم
سرشکم آمد و عیبم بگفت رویاروی
شکایت از که کنم خانگی است غمازم
