یکی بود، یکی نبود، زیر گنبد کبود
لخت و عور، تنگ غروب، سه تا پری نشسته بود
پریا گشنه تونه؟ پریا تشنه تونه؟
پریا خسته شدین؟ مرغ پربسته شدین؟
چیه این های هایتون، گریه تون، وای وایتون؟
پریا هیچی نگفتن، زار و زار گریه میکردن
مث ابرای بهار گریه میکردن پریا
چه تونه زار میزنین توی این صحرای دور؟
توی این تنگ غروب، نمیگین برف میاد؟
نمیگین بارون میاد؟
نمیگین گرگه میاد میخوردتون؟
امشب تو شهر چراغونه، خونه دیبا داغونه
مردم دِه مهمون مان، با دامب و دومب به شهر میان
داریه و دمبک میزنن، میرقصن و میرقصونن
غنچه خندون میریزن، نقل بیابون میریزن
های میکشن، هوی میکشن
پریای نازنین، پریای نازنین
چه تونه زار میزنین، توی این صحرای دور؟
توی این تنگ غروب، نمیگین برف میاد؟
نمیگین بارون میاد؟
نمیگین گرگه میاد میخوردتون؟
امشب تو شهر چراغونه، خونه دیبا داغونه
مردم دِه مهمون مان، با دامب و دومب به شهر میان
داریه و دمبک میزنن، میرقصن و میرقصونن
غنچه خندون میریزن، نقل بیابون میریزن
های میکشن، هوی میکشن
پریای نازنین، پریای نازنین
پریای نازنین
یکی بود، یکی نبود
زیر گنبد کبود سه تا پری نشسته بود
یکی بود، یکی نبود
