ستاره آی ستاره
نخستین آواز مشترک ما بود
اما تو پیشترک قصه وفا را خوانده بودی
با موسیقی پرویز مقصدی
و شعر زیبای ایرج جنتی عطایی
عزیزی از تبار شاعران بزرگ
که روزها به دانشگاه می رفت
تئاتر می خواند
و عصرها به استودیو تنین می آمد
و برای زنگوله ها و فیلم ها و آوازخوانان ترانه های زیبا می نوشت
در آن زیرزمین دربسته اما دلباز همیشه نسیم عشق جاری بود
خانه ما بوی مهربانی و دوستی می داد
حسادت نبود
کینه نبود
دروغ نبود
شعرت را کسی نمی دزدید
ما همه در کار رقابت و مسابقه ای سالم و زیبا بودیم
بابک افشار، آهنگساز و صداسازی کارکشته
آتش این تنور خانه بود
به ما نیرو می داد
ناظم بود
با طنزی شفاف و عریان
هیچ کس نمی توانست از کار شانه خالی کند
ما برای ساختن آن همه ترانه
ناگزیر شب ها نیز در ترانه خانه می ماندیم
خانواده پرتوان ما اما شاید نمی دانست
که دارد تاریخ ترانه نوین ایران زمین را می نویسد
با واروژان با اسفندیار منفردزاده با پرویز اتابکی
با ایرج جنتی عطایی و با تو
ما با تو شکفتیم، باز شدیم و به پرواز درآمدیم
