تو مث نور شدی و تاریکیامو پس زدی وقت دلتنگی رسیدی تو دست رد به شب زدی
بغل ستاره ها میدرخشی مثل ماه تو قشنگیات زیاده دور بمون از آدما
از من نفسو بگیر اگه فاصلم با تو یه نفسه
می ارزه به صدتا آسمون پر زدن واسم تو قفست
آغوش من بازه برات وقتاییه که دلواپسی بغضی نشه چشمات دوباره
من مثل اون پرنده که رو شاخه ها منتظره دیرم کنی دووم میاره
تو مثل خورشیدی و دلم اصلا سایه ها رو دوست نداره
