عطش آتش

از خون به ناحق به زمین ریخته آن روز سروی به بلندای زمان سایه ی حق شد با جان به لب آمده از کفر پس از دین خون روی ریا ریخت که سرمایه ی حق شد آتش به عطش میزند این روضه نخوانده آب است که لب تشنه ی لب های تو مانده از هر چه که سخت است گذشتن تو گذشتی کوتاه ترین راه تو را ساده رسانده در آغوشش آتش و خون تب و اشک و عطش همه زیباییست ظهر تاریکی که برایش کشته شدی شب رویاییست بعد از طوفان شوق اسیران پشت عزا را لرزانده سیل تو در یاد کویر و خاطره ی دریا مانده معشوق اگر جان تو را خواست رهاییست بگذار خودش هر چه که داده است بگیرد در ظاهر اگر مثل بلا بود ولی عشق عاشق تر از آن است که با مرگ بمیرد در آغوشش آتش و خون تب و اشک و عطش همه زیباییست ظهر تاریکی که برایش کشته شدی شب رویاییست بعد از طوفان شوق اسیران پشت عزا را لرزانده سیل تو در یاد کویر و خاطره ی دریا مانده