غم ماه

رفتی و بعد تو باران به دلم راه گرفت
شب تنهایی من رنگ غم ماه گرفت
کوچه‌ها بی‌تو پر از خاطره‌ ای مبهم شد
خانه از عطر نگاه تو فقط ماتم شد
هر کجا را نگریستم اثری از تو نبود
در دل آینه هم ردّی از آن گیسو نبود
رفتی و داغِ غمت آتشِ دل را سوزاند
خنده از روی لبم رفت و سکوت آمد و ماند
بعدِ تو پنجره‌ها رو به غروب باز شدند
همه‌ی ثانیه‌ها در تبَت آشوب شدند
کاش باران بشویَد غمِ این دوری را
تا نبینم دگر این وسعتِ مهجوری را
کاش روزی برسی، خنده به لب برگردد
بختِ خوابیده‌ی این دل به طرب برگردد