فرشته های میناب

تو گناهت بچگی بود، ریشه هات توو زندگی بود
آرزوهاتو گرفتن، جنگ و موشک برا چی بود
کاش واسه نفس کشیدن، تویِ دنیا مرز نذارن
رویِ این زمینِ خاکی، بذر زندگی بکارن
( فقط صلح، فقط صلح، نه دیگه آتیش و کینه
چرا حتی خدا هم این، جنایت رو نمی بینه
فقط صلح فقط صلح، کاش نباشه زور و وحشت
کاش به جایِ اینهمه غم، نباشه درد و حسرت )
هم بازیت چندتا عروسک، قلم و دفتر توو کوله ت
دستایِ مامان و بابا، نگران مونده رو شونه ت
دخترایِ پاک و معصوم، این فرشته هایِ میناب
قلبمو به درد آوردن، رفتن و ندیدن آفتاب