ای سحر، از عطر تو گل شد جهان
جان گرفته باغِ خاموشِ زمان
ای نسیمت، عطرِ باران در بهار
می‌دمد در شاخه‌ها شوقِ قرار
چشم تو آیینه ی آرامش آب
می‌برد از دل غبارِ رنج و خواب
هر کجا نامِ تو بر لب می‌رسد
غنچه‌ای در سینه بی‌پروا رسد
کاش چون خورشید، بر من بتابی
تا رها گردم ز زندانِ سرابی
در حضورت، خاک هم آیینه شد
سنگِ خام از مهرِ تو گنجینه شد
