ای پرنده مهاجر، ای پر از شهوت رفتن
فاصله قد یه دنیاست، بین دنیای تو با من
تو رفیق شاپرک ها، من تو فکر گله مونم
تو پی عطر گل سرخ، من حریص بوی نونم
دنیای تو بی نهایت، همه جاش مهمونی نور
دنیای من یه کف دست، روی سقف سرد یک گور
من دارم تو آدمک ها می میرم
تو برام از پریا قصه می گی
من توی پیله وحشت می پوسم
برام از خنده چرا قصه می گی
کوچه پس کوچه خاکی، در و دیوار شکسته
آدمای روستایی، با پاهای پینه بسته
پیش تو یه عکس تازه ست، واسه آلبوم قدیمی
یا شنیدن یه قصه ست، از یه عاشق قدیمی
برای من زندگی اینه، پر وسوسه پر غم
یا مث نفس کشیدن، پر لذت دمادم
ای پرنده مهاجر، ای همه شوق پریدن
خستگی یه کوله باره، روی رخوت تن من
مثل یک پلنگ زخمی پر وحشت نگاهم
می میرم اما هنوزم، دنبال یه جون پناهم
نباید مثل یه سایه، زیر پاها زنده باشیم
مثل چتر خورشید باید، روی برج دنیا وا شیم
