هجرت

از شبانه های سرد و خالی از دروغ و دود این حوالی جستم تا در کامم شعری بروید در من مردی تنها آشفته روید من میروم تا شاید به آخر رساند نگاهم سیاهی را من میروم تا شاید که آخر بیابد کبوتر پناهی را من میروم تا شاید به آخر رساند نگاهم سیاهی را من میروم تا شاید که آخر بیابد کبوتر پناهی را اولین شبانه را به یاد آر گوشه چشم عاشقی روادار من آن حرف بی تو نا گفته بودم از چشمانت آن شب شعری سرودم بی قرص رویت ماهی نباشد که شامی بی ارزد به بیداری از تو نوشتم تنها تویی که به شوق سرودن سزاواری من میروم تا شاید به آخر رساند نگاهم سیاهی را من میروم تا شاید که آخر بیابد کبوتر پناهی را من میروم تا شاید به آخر رساند نگاهم سیاهی را من میروم تا شاید که آخر بیابد کبوتر پناهی را