آشوبم

تنها تویی تو که میتپی به نبض این رهایی تو فارغ از وفور سایه هایی
بازا که جز تو جهان من حقیقتی ندارد تو میروی که ابر غم ببارد
به سمت ماندن ات راهی نمیشوی چرا گاهی ستاره هدیه کن به مشت پوچ شب ها
شمرده تر بگو با من حروف رفتنت تا من بگیرم از دلت همه بهانه ها را
آشوبم آرامشم تویی به هر ترانه ای سر میکشم تویی
سحر اضافه کن به فهم آسمانم
آشوبم آرامشم تویی به هر ترانه ای سر میکشم تویی
بیا که بی تو من غم دو صد خزانم
بگذار بگویم که از سراب این و آن بریدم من از عطش ترانه آفریدم
به سمت ماندنت راهی نمیشوی چرا گاهی ستاره هدیه کن به مشت پوچ شب ها
شمرده تر بگو با من حروف رفتنت تا من بگیرم از دلت همه بهانه ها را