آواره

دلم جا مونده پیشت راهِ برگشتی ندارم
چه بی رحمانه رفتی بیخبر از حال ذارم
تو هر شب توی رویام میای امّا نمی مونی
تو‌‌ میری بی پشیمونی ، منم که بی قرارم
شدم آوارهٔ شهر ، تو‌ نیستی تا ببینی
نفس از من بریده ، تو‌ با کی‌ هم‌ نشینی
شبیهِ برگِ پاییزم ، اسیرِ دستِ طوفان
منو دادی به بندِ هجومِ سیل و باران
نمونده هیچ‌ نشونی ، که دنبالت نگردم
هنوزم تا نفس هست‌ ، به دنبالت میگردم
تنِ هر کوچه‌ خستست از این تکرارِ ولگرد
ببین ، بعد از تو بارون ، شده با چشمم هم درد
نه راهِ پیش دارم ، نه یک‌ جاده ، که برگردم
تو این بازی تو بردی ،‌ منم دنیای دردم
شدم آوارهٔ شهر ، تو‌ نیستی تا ببینی
نفس از من بریده ، تو‌ با کی‌ هم‌ نشینی