بعد تو

چراغایِ خونه خاموش، من و این شبایِ تیره
بی تو حتی نفسم هم، تویِ این سینه می‌گیره
زدی زیرِ قول و قرارت، رفتی و تنهام گذاشتی
گفتی می‌مونی همیشه، اما تو دوسم نداشتی
بعدِ این جدایی از تو، سهمِ من شده تنهایی
خاطراتت مثلِ آوار، می‌ریزه تویِ هر جایی
رفتی و جایِ تو خالی، تویِ خونه موندنی شد
بغضِ لعنتیِ چشمام، با نبودت خوندنی شد
تویِ هر گوشه‌یِ این شهر، ردِ پایِ تو رو دیدم
از تمومِ آدما و، از خودم دیگه بُریدم
قافیه باختم به یادت، تویِ این شبایِ سنگی
بی تو موندن واسه من شد، یه عذاب و دلتنگی
کاشکی بودی و می‌دیدی، که بدونِ تو چه حالم
من همون پرنده‌ام که، شکسته هر دو تا بالم