میرسه پشیمونیت تاریخشو نمیدونم
یه روزی قصره دلم نبین الان یه ویرونم
من عادت دارم به زمین خوردنو بلند شدن
یه روزی میبینی منو رو استیج که میخونم
انقده اوج میگیرم که یه روز ستاره شم
عکسمو ببینی روی درو دیوارای شهر
هرجا که رفتی میشنوی موزیکامو هی
اون روز برمیگردی بم ولی افتادی از چشم
اشتباه کردم من از اول
اصن تو نبودی در حدم
نبودی تو روزای سختم
نمیخوام
باشی تو روزای قشنگم
درسته شکوندی منو ولی اون حرفای آخرت
انگیزه به من داد
منی که پریدنو بلد نبودم
خدا اومد پروازو یادم داد
منو رسوند به هرچی که خواستم
به هرچی که ارزوشو داشتم
الانم همین اشک ذوقی که از
مامان و بابا میبینم بسه واسم
