شهره شهر عقل را همچو اسیر میبری
دوش نخفت چشم من چشم تو بود و لشگری
هر نفس از تو در دلم شعله زبانه میکشد
جان من از خیال تو جرعه به جرعه میچشد
باز میان خواب خود سجده کنان نشسته ام
طعنه به آسمان زده حرم حرم شکسته ام
زلف عبادت مرا دست تو تاب میدهد
کفر به دست خود مرا ساغر ناب میدهد
دست عطش به جان من کاسه آب میدهد
کوزه جان من چرا بوی شراب میدهد
بوسه به پای بت زدم کعبه ی دل تباه شد
پرده به پرده آسمان سوخته شد سیاه شد
