دو هزار چشم غمگین به دو چشم واله گشته
به جهان جان رسیدم غزلم ترانه گشته
تو روان به خواب شهری من از این خیال ترسان
مگریز از خیالم مگریز رو مگردان
میخواهمت بمان میجویمت مرو
سرگشته ام چو باد میخواهمت بمان
به کجا مرا کشانی که نمیدهی نشانم
به جز این دگر ندانم که تو جان این جهانی
اگر از غروب رویت هوسم کند شکایت
وگر این خیال واهی برد از سرم هوایت
دگر روا نباشد که نظر کنم به سویی
ببرد خیال من را ز جنون به جست و جویی
من و گونه های خیسم به امید شانه هایت
به فسون ماه ماند شب سرد انتظار
هوس از تو جان بگیرد به که گویمت چه بودی
مگر از تو دل ربودم که من از منم ربودی
به نگاه پر ز مهرت قسمت دهم به باران
منو قبله گاه چشمت دو هزار چشم گریان
