عتاب یار

بیرخت جانا، دلم غمگین مکن رخ مگردان از من مسکین، مکن خود ز عشقت سینه ام خون کردهای از فراقت دیده ام خونین مکن بر من مسکین ستم تا کی کنی؟ خستگی و عجز من میبین، مکن چند نالم از جفا و جور تو؟ بس کن و بر من جفا چندین مکن هر چه میخواهی بکن، بر من رواست بی نصیبم زان لب شیرین مکن با عراقی گر عتابی میکنی از طریق مهر کن، وز کین مکن