دریای بی پایان

به دریایی در افتادم که پایانش نمیبینم کسی را پنجه افکندم که درمانش نمیدانم فراغم سخت می آید ولیکن صبر میباید که گر بگریزم از سختی رفیق سست پیمانم مپرسم دوش چون بودی به تاریکی و تنهایی شب هجرم چه میپرسی که روز وصل حیرانم شبان آهسته مینالم مگر در دم نهان ماند به گوش هرکه در عالم رسید آواز پنهانم من آن مرغ سخندانم که در خاکم رود صورت هنوز آواز می آید به معنی از گلستانم