پسر بد

یه پسرِه آروم...
توی دلِ بارون...
ساده و بی‌ریا،
خالی از ادعا.
همون که بلد نبود نقش بازی کنه
می‌خواست فقط تو رو راضی کنه...
اما تو چی کار کردی؟
قلبشو آوار کردی.
بازی رو بلد بودی،
با دلش بد تا کردی.
ببین چی ساختی ازم!
یه آدمِ سرد و بی‌رحم!
منی که واسه یه قطره اشکت،
تا تهِ دنیا پیاده میرم
حالا خودت بگرد دنبالِ اون آدم...
دیگه نمی‌بینیش، حتی توی خوابم
اون پسر خوبه... ببین چقد بد شد!
از روی احساسش، چجوری رد شد!
دیگه نمی‌خنده، دل به کسی نمیده.
اون که تهِ خطه، از همه چی بریده
اون پسر خوبه... ببین چقد بد شد!
از روی احساسش، چجوری رد شد!
دیگه نمی‌خنده، دل به کسی نمیده.
اون که تهِ خطه، از همه چی بریده
تیپِ مشکی، نگاهِ سرد.
یخ زده تو دنیای درد.
می‌پرسی کجاست اون آدم؟
می‌گی کوش یعنی رفت واقعا؟
رفت...
اون که واست می‌مرد،
سرش به سنگ خورد
حالا تک‌پرِه خودشه و تنهاییش،
دیگه تموم شد اون روزایِ رویاییش.
جمله‌هاش کوتاه،
همسفرِ غم ها
یاد گرفته بی‌رحم باشه.
توی جمعا، تک و بی‌سر‌و‌صدا باشه.
«بی‌حسی» مِتُدِ جدیدشه،
اینجوری شاید دردش کم بشه.
اون پسر خوبه... ببین چقد بد شد!
از روی احساسش، چجوری رد شد!
دیگه نمی‌خنده، دل به کسی نمیده.
اون که تهِ خطه، از همه چی بریده
اون پسر خوبه... ببین چقد بد شد!
از روی احساسش، چجوری رد شد!
دیگه نمی‌خنده، دل به کسی نمیده.
اون که تهِ خطه، از همه چی بریده