نقاش جهان

خلخال به پاى و خال در چال
پرگار نشانم اندر اين حال
مستانه تو در خرام بودى
كِفتاد مرا نظر به آن خال
تو گِرد منى يا كه منم گَرد
احوال كه را ست، به از اين حال
مخمورم از اين خيال گردى
انديشه مرا نشسته بر بال
اى قامت هر چه سرو پيشَت
تعظيم گزيده چون كه يك دال
در گفتن وصف شكل ماهت
عاجز شده خورشيد كهنسال
با ياد رخ تو مى كشيده
نقاش جهان هميشه تِمثال
از لحظه ديدار جمالت
افتاد مرا محول احوال
اى راحت جان وحس مطلوب
در وصل تو ميرسم به آمال
اى باد موافقان تو برخيز
ميبر كه مرا به زير آن شال
آنجا كه به خرمنى بماند
درياى مجعدى ز اشكال
آخر دل ديوانه خطا كرد
اين است سزاى چشم فعال