نمیدانم

نمى دانم براى جه به بخت تيره زنجيريم
تمام زندگی مرگ است چرا اما نمى ميريم
نمى دانم كجاى راه نشانى از شب نور است
تو نشنيده بگیر اما بساط غم عجيب جور است
مرا جورى ببوس انگار كه آخرين شب بوسه است
كسى از ما نمى داند چقدر براى عشق وقت است
همين حالا تلافى كن تمام آن نبودن را
بيا تمرين كنيم با هم گره دست گشودن را
نمى خواهم بگويم كفر ولى خدا حواسش نيست
زمين آرزوهامان به جز غم در بساطش نيست
نمى خواهم كنم باور ولى مصلوب غم هستيم
شب مستى خداحافظ كه ما پيمانه بشكستيم